شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به زبان احساس و اندوه عاشق از جدایی و دوری از معشوق پرداخته است. شاعر به یاد روزهایی می‌افتد که در کنار معشوق بوده و اکنون به شدت از او دور شده است. این دوری به او سختی و درد زیادی تحمیل کرده و باعث شده تا در دل و جانش بی‌تابی و خلأ احساس کند. شاعر به تصویرسازی از غم و عذاب خود می‌پردازد و بیان می‌کند که در این فراق، زندگی‌اش خالی از نور و خوشی شده و مانند آینه‌ای که از عاطفه بی‌بهره است، تنها به تصویر دوری معشوق می‌نگرد. او همچنین به این نکته اشاره دارد که حتی در زمان التیام، درد جدایی همواره در قلب او باقی مانده است و تلاش کرده تا این احساسات را در قالب شعر بیان کند.
آه ازآن روزی که گردیدم من از وصل تو دورهوشم از سر رفت و طاقت از دل و از دیده نور
هوش مصنوعی: روزهایی که از طاقت و حضور تو دور شدم، دیگر هیچ هوشیاری ندارم و از درون خسته و ناتوان هستم، چشمانم نیز از نور و روشنی خالی شده است.
باد هجران در بهار وصل یغما پیشه کرددولت دیدار را از این حشم آمد فطور
هوش مصنوعی: در بهار عشق، بادی که از دوری (هجرا) میوزد، به زندگی و خوشیها آسیب میزند و ملاقات را از دست میدهد. این ناپایداری از شدت غم و اندوه به وجود آمده است.
بی‌دم صبح وصالت در پس شام غممسینه صد چاک من کی بی‌رخت دارد سرور؟!
هوش مصنوعی: در زیر روشنایی صبح وصال تو، دلم در تاریکی شب غم است و سینهام پر از زخم و درد. چه کسی در غیاب تو میتواند آرامش و خوشحالی داشته باشد؟
در درون دیده‌ام چون مردمک جا داشتیگشته‌ام دور از تو چون مرآت عاری از شعور
هوش مصنوعی: در دل نازکدیدهام، تو مانند مردمک جا گرفتهای، اما دور از تو، مانند یک آینه بیفهم و شعور، احساس خالی بودن و سردی میکنم.
طغرل ایامی که بودم از دلارامم جدانظم کردم این غزل در قبر ایوب صبور
هوش مصنوعی: طغرل، در روزهایی که از محبوبم دور بودم، این شعر را در کنار قبر ایوب صبور نوشتم.