شمارهٔ ۲۷۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عاشقانه و یادآوری زیبایی معشوق است. شاعر از خنده و زیبایی «لاله میگون» یاد می‌کند و خود را مانند غنچه‌ای در باغ دلخون می‌بیند. زلف‌های معشوقش به عنوان خط و سرمشق اوست و قامت او در باغ اعتبار شبیه سرو موزون است. شاعر از اشتیاق و عشقش به معشوق صحبت می‌کند و برای نشان دادن شدت احساسش، به لطافت و زیبایی چهره او اشاره می‌کند. همچنین، او درد فراق را مانند دریای سرشک خود توصیف می‌کند و به تضاد رنگ‌های بقا و گذرای عشق اشاره می‌کند. در کل، این شعر به زیبایی و غم عشق پرداخته و تصاویر زیبایی از معشوق و احساسات شاعر را به تصویر می‌کشد.
به یاد خنده آن لعل میگونشدم چون غنچه در این باغ دلخون
هوش مصنوعی: به یاد خنده آن دختر زیبا، مانند غنچه‌ای در این باغ پرغم شدم.
سواد زلف او شد سر خط منبود سرمشق من این بخت واژون
هوش مصنوعی: سایه زیبایی زلف او بر زندگی من تاثیر گذاشته و آن زلف مانند یک الگو برای من است. این خوشبختی که تجربه میکنم، باعث تغییرات زیادی در سرنوشت من شده است.
نهال قامتش ممتاز باشدبه باغ اعتبار از سرو موزون
هوش مصنوعی: قامت او در میان دیگران برجسته و خاص است، همچون درخت سرو خوشتناوری که در باغ اعتبار و ارزش قرار دارد.
کش از رنگ حنا دست هوس راکه از خونم بود پای تو گلگون!
هوش مصنوعی: دست حسرت را از رنگ حنا بگیر، چون پای تو از خون من رنگین است!
ز هجران تو دریای سرشکمتلاطم می‌کند چون موج جیحون
هوش مصنوعی: از دوری تو، اشکهای من مانند دریای طوفانی به تلاطم در آمده است، مانند امواج رود جیحون که بیوقفه به حرکت هستند.
به هم آغشته در سرخ و سفیدیرخش مانند برف و قطره خون
هوش مصنوعی: چهرهاش مانند برف و قطره خون به هم آمیخته و ترکیب شده است.
به نزد کوهکن یکسان نمایدفراز و شیب کوه و دشت و هامون
هوش مصنوعی: در نزد کوهنورد، طول و ارتفاع کوه و زمینهای صاف و بیابان هیچ فرقی نمیکند؛ او به همه جا به یک چشم نگاه می‌کند.
بود رنگ رخ عذرا ز وامقطراز دامن لیلی ز مجنون
هوش مصنوعی: رنگ رخسار دختر عذرا به زیبایی و جذابیت دامن لیلی است که از عشق مجنون شگفتانگیز است.
به یاد نرگس و زلف تو طغرلشدم چون عین کاف و حلقه نون!
هوش مصنوعی: به یاد نرگس و موهای تو، دلم به مانند طغرل (نوعی پرنده) پرواز کرد، درست مثل شکل حروف "ک" و "ن" که در کنار هم قرار میگیرند.