شمارهٔ ۱۷۶ - تتبع خواجه
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ تجربه‌های عمیق عاشقانه و دلدادگی در کوی خرابات است. شاعر به رندانی اشاره می‌کند که گویی در دنیای عشق بی‌پروایی بیشتری دارند و برای ورود به این دنیای پرهیاهو باید از خودگذشتگی کرد. او به نیش و زخم‌های موجود در راه عشق اشاره می‌کند و می‌افزاید که حتی نصیحت‌ها و پندها نمی‌توانند به دردی که عشق ایجاد کرده، مرهمی بگذارند. شاعر در نهایت بیان می‌کند که برای رسیدن به عشق و معنای عمیق آن، باید از بار خودخواهی و موانع اعتباری رها شود تا بتوان در این راه گام برداشت.
هر که در کوی خرابات ز رندان دم زدباید اول قدم خود به سر عالم زد
هوش مصنوعی: هر کسی که در محله خرابکاران با رندان صحبت کند، باید ابتدا قدمی در مسیر معنوی و معرفت بگذارد.
نزد رندان خرابات که صد جان به جویستنتوان بیش ز انفاس مسیحا دم زد
هوش مصنوعی: در نزد افرادی که در میخانهها زندگی میکنند و به دنبال خوشی و عشق هستند، نمیتوان بیشتر از نفسهای پاک حضرت مسیح صحبت کرد، زیرا آنها به دنبال عمق احساس و زندگی هستند و نه فقط کلمات.
ناصح ار مرهم پندم به دل ریش نهادوه که بر زخم دو صد نیش ازان مرهم زد
هوش مصنوعی: اگر نصیحت تو پندی بر دلم بگذارد، وای بر من که بر زخم‌های عمیق دو صد نیش، آن مرهم میزند.
بهر بی تابی ما بود که مشاطه صنعتاب ها در سر آن طره خم در خم زد
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که ناپایداری و بیقراری ما موجب شده که آرایشگر هنر خود را در آراستن آن موهای پیچ در پیچ به نمایش بگذارد.
صرصر عشق چو بر مزرع آفاق گذشتخرمن صبر و شکیبایی ما برهم زد
هوش مصنوعی: باد تند عشق که از جایی گذر کرد، تمام تلاشها و صبر و شکیبایی ما را بر هم ریخت.
بر در میکده عشق ملک راه نیافتحاجبش دست چو بر سینه نامحرم زد
هوش مصنوعی: شخصی به در میخانه عشق میرود، اما چون خواسته وارد شود، نگهبان به او اجازه نمیدهد و وقتی به او نزدیک میشود، به سینهاش میزند و مانع ورودش میشود.
فانیا بار خودی زان بفکندم از دوشکه بآن بار در این راه قدم نارم زد
هوش مصنوعی: من از دوش خودم بار سنگینی را برمیدارم و کنار میگذارم، زیرا نمیخواهم با آن بار در این مسیر گام بردارم.