شمارهٔ ۱۹۱ - تتبع خواجه
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف زیبایی‌های خرابات و لذت‌های می‌نوشی می‌پردازد. او به رنگ خون و جامه سرخ اشاره می‌کند که نماد عشق و درد است. زیبایی ابروی معشوق نیز توجه شاعر را جلب کرده و او را به سجده و عبادت دعوت می‌کند. همچنین، وفاداری و کاستی‌هایی که در زندگی وجود دارد، به سگ وفادار تشبیه می‌شود. شاعر از غم و حسرت دوری معشوق رنج می‌برد و به دلداری می‌نگرد. در نهایت، او از درد و مشکلات زندگی می‌گوید و به سوی میخانه می‌رود تا تسلی جوید.
باده صافست و خرابات صفایی داردروم آن سو که عجب آب و هوایی دارد
هوش مصنوعی: شراب خالصی در دسترس است و محلی برای خوشگذرانی وجود دارد. من به آنجا میروم، چرا که آن محل هوای شگفتانگیزی دارد.
جامه سرخ ببر کرد و دلیلست به خونزانکه از خون کسان رنگ قبایی دارد
هوش مصنوعی: او جامهای سرخ بر تن کرده که نشانهای از خون است، زیرا رنگ این لباس از خون کسانی به دست آمده است.
جلوه ابرویت از می سرم افکند بزیرگو بکن سجده که خوش قبله نمایی دارد
هوش مصنوعی: زیبایی ابروهای تو آنچنان تأثیرگذار است که مرا به سمت خود میکشاند؛ به او بگو که جلوهگر است و ارزش دارد که به او احترام گذاشت.
سگ وفادار و جفاجو به جهان سگ منشانمن سگ آن کسم ای دل که وفایی دارد
هوش مصنوعی: سگ وفادار و بیوفا در این دنیا، سگ من نیست. من وابسته به آن کسی هستم، ای دل، که راستین و وفادار است.
دل که از حسرت رخسار و لبت رنجور استز گل و قند همانا که دوایی دارد
هوش مصنوعی: دلی که به خاطر زیبایی صورت و لبهای تو بیمار است، به یقین از گل و قند نیز بهتر دارویی دارد.
سگ او خون دل من خورد و من غم اوزین که رنج و الم آلوده غذایی دارد
هوش مصنوعی: سگ او از دل خونین من تغذیه کرد و من به خاطر او غمگین هستم، زیرا درد و رنج او به تغذیهاش آمیخته است.
فانیا درد کشانند بلاکش گو روسوی میخانه طمع آنکه بلایی دارد
هوش مصنوعی: به دنبال درد و رنج، به سمت میخانه برو و امیدوار باش که آنجا به تو خوشی و لذتی میدهد که جایگزین دردهایت شود.