تناجی
امیرعلیشیر نوایی

شمارهٔ ۴۷

ای ساقی شنگ ده می آتش رنگکو آب کند اگر چکانیش بسنگ
افتاده گران سنگ غمم در دل تنگشاید سبکش کنم بدین حیله و رنگ