شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های چهره و موهای معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی از دور نیز این زیبایی‌ها روشنایی‌بخش زندگی‌اش هستند. عشق به معشوق باعث می‌شود که عاشق در هر شرایطی امیدواری و شفا پیدا کند، و زیبایی معشوق برای او همچون نوری در تاریکی است. همچنین، شاعر احساس تنگی و تشنگی به معشوق را بیان می‌کند و می‌گوید که اگر به وصال او برسد، دیگر از درد جدایی صحبت نخواهد کرد. در کل، شعر پر از عشق و longing (آرزو و انتظار) است و بیانگر حس شگرف ناشی از زیبایی و محبت است.
دیده که رخ و زلف تو از دور ببیندبر روز منور شب دیجور ببیند
هوش مصنوعی: اگر کسی چهره و موهای تو را از دور ببیند، روز روشنش به شب تاریک شبیه خواهد بود.
در ظلمت زلفین تو رخسار تو نور استپر نور شود دیده که آن نور ببیند
هوش مصنوعی: در تاریکی موهای تو، چهرهات مانند نوری درخشان است. چشمها تنها زمانی روشن و پرنور میشوند که آن نور را ببینند.
عاشق که به کویت گذرد خلد ببینددیده که به رویت نگرد حور ببیند
هوش مصنوعی: عاشق وقتی به خانه تو میآید، بهشتی را میبیند، اما کسی که به چهره تو نگاه نمیکند، فقط حوریان را خواهد دید.
از رنج شفا یابد و رنجور نماندگر روی تو را مردم رنجور ببیند
هوش مصنوعی: اگر کسی چهره تو را ببیند که در رنج و درد هستی، این باعث خواهد شد که او از رنج خود شفا یابد و دیگر بیمار نماند.
آسیمه شوم چون لب نوشینت ببینمماننده زنبور که انگور ببیند
هوش مصنوعی: زمانی که لبهای شیرین تو را میبینم، در حالتی پر از شگفتی و آشفتگی قرار میگیرم، مانند زنبوری که میوهای خوشمزه مثل انگور را ببیند.
با تو مثل من که همی بینمت از دورچون تشنه و آب است که از دور ببیند
هوش مصنوعی: من مثل تشنهای هستم که از دور آب را میبیند و تو را نیز همینطور میبینم.
گر وصل تو یابم سخن هجر نگویمماتم چه کند هر که ره سور ببیند
هوش مصنوعی: اگر به وصالت برسم دیگر از جدایی سخن نمیگویم، زیرا کسی که راه شادی را ببیند، چه نیازی به غم و اندوه دارد؟