شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: این شعر دعوت به عشق و شادی دارد. شاعر از ما می‌خواهد تا به عشق و زیبایی دلبر توجه کنیم و از آن لذت ببریم. عقل را کنار بگذاریم و به خوشی‌های دوستی بپردازیم. همچنین شاعر خواستار ایجاد محیطی پر از خوشحالی و بی‌غم است و از ما می‌خواهد تا به عشق و محبت بپردازیم و بندگان حرص را آزاد کنیم. در نهایت، شاعر از خداوند درخواست انصاف و عدالت در برابر ظلم‌های این جهان را دارد.
دل به عشق روی دلبر شاد کنوز رخ و زلفش گل و شمشاد کن
هوش مصنوعی: دل را به عشق روی محبوب شاد کن و با زیبایی و زلف او، فضایی گلفشان و دلنشین بساز.
عقلِ بیش‌اندیش را بر طاق نهنفس شادی‌دوست را دلشاد کن
هوش مصنوعی: فکر کردن زیاد به مسائل عقل انسان را خسته میکند؛ اما با دل خوشی و شادی از دوستیها، میتوانیم روحیهمان را شاد کنیم.
گه بنای بی‌غمی بر پای دارگه سرای خرمی آباد کن
هوش مصنوعی: گاهی بر پایهی بیدغدغه زندگی کن و گاهی هم خانهای از شادی و خوشبختی بساز.
چاکران عشق را اجری بدهبندگان حرص را آزاد کن
هوش مصنوعی: عاشقان واقعی را به کار بگمار و بندگان طمع و آز را آزاد کن.
در جهان از ظلم ما انصاف خواهدر فلک بیداد ما را داد کن
هوش مصنوعی: در این دنیا از ظلم و ستم ما عدالت بخواه و در آسمان به ما کمک کن تا حقمان را به دست آوریم.