شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق به معشوق است. شاعر با بیان شب‌تاری و روشنایی روز، به زیبایی‌ها و جاذبه‌های معشوق اشاره می‌کند و خود را بنده و غلام او می‌داند. او از دلتنگی و درد جدایی می‌گوید و عشق به معشوق را به جوی خون تشبیه می‌کند. همچنین به عبادت و نماز عشق اشاره می‌کند که همیشه در یاد اوست. در نهایت، عشق و احساسات او نسبت به معشوق باعث شادی و شکرگزاری او شده است.
ای شب تاری غلام موی توروز روشن پیشکار روی تو
هوش مصنوعی: ای شب تار، من دلداده موی تو هستم؛ روز روشن مانند پیشخدمت در برابر چهره زیبای تو ایستادهام.
چاکر روز و شبم تا روز و شبنایبند از روی تو وز موی تو
هوش مصنوعی: من همیشه و در هر لحظه در خدمت تو هستم و به خاطر زیبایی و جذابیت تو تلاش میکنم.
بندهٔ موی تو دل‌های جهانبندهٔ یک مویم از گیسوی تو
هوش مصنوعی: من به خاطر موی تو، دل‌های تمام دنیا را زیر فرمان دارم، اما من تنها یک تار موی تو را به خودم نسبت میدهم.
از دو چشمم جوی خون انگیخته‌ستعشق موی دلبر خوشبوی تو
هوش مصنوعی: عشق تو باعث شده است که از چشمانم مانند جوی خون بریزد. این احساس عمیق و دردناک ناشی از محبت به توست، که خود از زیبایی و خوشبویی خاصی برخوردار هستی.
عشق گویی آب خورد از جوی منحسن گویی روی شست از جوی تو
هوش مصنوعی: عشق مانند آبی است که از جوی من جاری است و زیبایی مثل چهرهات از جوی تو سر چشمه میگیرد.
گوی خوبی می‌برند از دلبرانغمزهٔ چوگان و مشکین گوی تو
هوش مصنوعی: خوبی را از دلربایانی می‌برند که با ناز و زیبایی خود، همچون چوگان و مشکین، دلها را به دست میآورند.
گشت بَیّاع دل و دلال جانقاصد کوی من اندر کوی تو
هوش مصنوعی: دل از دیدار تو بیتاب شده و جانم در انتظار خبر از توست. قاصدی که به کوی من میآید، مسیرش به کوی تو میگذرد.
از نماز عشق فارغ نیستمتا مرا محراب گشت ابروی تو
هوش مصنوعی: من هیچگاه از نماز عشق خسته نمیشوم، تا زمانی که ابروی تو تبدیل به قبلهام شود.
روزهٔ شکرانه دارم گر ز منبد نگرداند دل بد خوی تو
هوش مصنوعی: اگر دل بدخوی تو به من بدرفتاری کند، من روزه شکرگزاری دارم.