شمارهٔ ۶۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از ناامیدی و یأس خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که زندگی‌اش صرف امید به بهبودی گذشته است. او به این نکته اشاره می‌کند که هرچند دنیا از خوبی‌ها خالی شده، اما با این حال، ناامیدی‌ها و شکست‌های خودش موجب می‌شود که از لطف و کرامت دیگران نیز بی‌بهره بماند.
ندارم امید بهی زین زمانهکه عمرم همه در امید بهی شد
هوش مصنوعی: من به خوبی نمیتوانم به این دنیا امیدوار باشم، زیرا تمام عمرم صرف امیدهای ناامیدکننده شده است.
جهان از لئیمان تهی به ولیکنبه ناکام ما از کریمان تهی شد
هوش مصنوعی: جهان از افرادی که حریص و پست هستند خالی شده، اما ما که از نعمتهای خوب و بخششهای بزرگ محرومیم.