شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از ناامیدی و ناتوانی خود در برابر خداوند و خلق او سخن می‌گوید. او نه به دستاویزهایی برای دوری از خشم خدا دست یافته و نه نعمتی برای خوشنودی مردم دارد. او از معصیت و فقر خود می‌گوید و می‌پرسد با این وضعیت چگونه می‌تواند چیزی به دست آورد یا سودی ببرد.
نه طالعی که امانم دهد ز خشم خدانه نعمتی که بدو خلق را کنم خشنود
هوش مصنوعی: نه سرنوشتی دارم که مرا از خشم خدا حفظ کند و نه نعمتی دارم که بتوانم به وسیله آن مردم را خوشحال کنم.
شده ست معصیت و مفلسی بضاعت منبدین بضاعت ناقص چه سود خواهد بود
هوش مصنوعی: من به خاطر گناهکاریام در وضعیتی ناچیز و ناتوان قرار دارم و این وضعیت کمبرخوردار من، هیچ سودی نخواهد داشت.