شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: این ابیات به احساس تنهایی و longing اشاره دارد. گوینده درگیر روزمرگیها و مشغولیتهای زندگی است و در عین حال آرزوی آرامش و فراغت خاطر دارد. او در جستجوی نور و روشنایی (نماد امید و شادی) در شب است و احساس بیثمر بودن را تجربه میکند.
به مشغولی روزگار اندرونهمی چشم دارم فراغ دلی
هوش مصنوعی: در دل مشغولیهای زندگی، همیشه امیدی به آرامش دارم.
به شب نور خورشید جویم همیشنیدی چو من هیچ بی حاصلی
هوش مصنوعی: در شب به دنبال نور خورشید هستم، اما تو نیز مانند من هیچ چیز بیفایدهای را نخواهی یافت.