شمارهٔ ۷۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره شکرگزاری و قدردانی از زیبایی و دانش ناشی از وجود محبوب است. شاعر بیان میکند که به خاطر محبوب خود، به بینایی و دانایی رسیده و با رفتن او احساس خلأ و ناتوانی میکند. او احساس میکند که رفتن محبوبش مانند یک فقدان بزرگ است.
چشمم ز تو شکر کرد بر بیناییعقلم به تو دست یافت بر دانایی
هوش مصنوعی: چشمم به خاطر دیدن تو شکرگزار است و عقل من به خاطر شناختن تو به درک درست رسیده است.
رفتی زمن و چونت بخوانم ناییای رفتن تو چو رفتن برنایی
هوش مصنوعی: تو از من رفتهای و وقتی صدایت را بخوانم، از دست رفتهات همچون نغمهای محو شده در فضاست. رفتن تو بینهایت و دردآور است.