شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از درد و رنج ناشی از بی‌وفایی دوست صحبت می‌کند و احساس نگرانی و اضطراب خود را به تصویر می‌کشد. او می‌گوید که اگر عشق در زندگی‌اش نبود، اشک‌هایش می‌توانست دریایی از ناراحتی باشد. بی‌خوابی و آشفتگی ناشی از این غم، او را آزار می‌دهد.
هستم ز جفای دوست در هر بابیآسیمه سری، تر مژه ای بی خوابی
هوش مصنوعی: من به خاطر ناعدالتی دوست در هر موضوعی آشفتهام و چشمانم به خاطر بی‌خوابی، تر و حسرتزده است.
گر نیستمی ز عشق در هر بابیدریا کنمی ز دیده هر محرابی
هوش مصنوعی: اگر عشق در هر موضوع و مسألهای وجود نداشت، چشمانم را به مانند دریا به هر جای دنیا میریختم.