شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با زبانی تمثیلی و استعاری از درد و رنج خود سخن می‌گوید. او از نارضایتی‌اش از زندگی و مشکلاتش می‌گوید و به نوعی به درون‌نگری و تفکر درباره‌ی سرنوشت و تقدیر خود می‌پردازد. شاعر به نابرابری میان خود و خویشتن اشاره می‌کند و از خوشی‌ها و غم‌هایش سخن می‌گوید. او از زیبایی و رنج همراه با یکدیگر حرف می‌زند و از خداوند درخواست می‌کند که به او توجه کند و به جای قضاوت بر اساس خطاها، او را با فضل و رحمت بنگرد. در انتها نیز به محدودیت‌های وجودی خود اشاره می‌کند و به نوعی به این نکته می‌پردازد که باید به واقعیت‌های زندگی به‌طور روشن بنگرد.
به هیچ وقتی اگر نام کهتران شمریمرا و نام مرا اندر آن شمار شمر
هوش مصنوعی: اگر در هیچ زمانی نام افراد کمتر از خودت را برشمار، پس نام من را هم در شمارش خود قرار بده.
در آن تبار که یک تن مخالف تو بودز روزگار ببارد بر آن تبار تبر
هوش مصنوعی: در آن خانوادهای که یک نفر با تو مخالف باشد، زمان به آن خانواده آسیب می‌زند و بلایی بر سرشان میآورد.
قمار کرد قمر با منازع تو به غمسپرد عمر منازع در آن قمار قمر
هوش مصنوعی: ماه (قمر) در قمار با دوست خاصم (منظور معشوق) شرط کرد و عمر من را به غم و اندوه سپرد. در واقع، قمر (ماه) در این بازی با منازع (دوست خاص) عمر من را فدای آن قمار کرد.
بخار غم ز سرم بر دوید زآب دو چشمیکی مرا به بزرگی از این بخار بخر
هوش مصنوعی: حالتی که غم از سرم خارج شد، مانند بخاری است که از چشمانم به بیرون میرود. از این بخار، مرا به بزرگیام معامله کن.
اگر ز چشم تو خوشنودیی شکار کنمز جام زهر بود مر مرا شکار شکر
هوش مصنوعی: اگر از نگاه تو راضی باشم، حتی اگر زهر را بنوشم، احساس میکنم که شیرینی را چشیدهام.
چرا همیشه به جرم و خطای من نگریبه فضل خویش بر این عذر چون نگار نگر
هوش مصنوعی: چرا همیشه به گناه و اشتباهات من توجه میکنی، در حالی که باید به لطف و محبت خودت به من نگاه کنی؟
درید پرده من پیشتر مدار فلکتو نیز باقی پرده بر این مدار مدر
هوش مصنوعی: سعی نکن که پردهام را پاره کنی، زیرا آسمان هم هنوز پردهاش را بر این مدار نگه داشته است.