شمارهٔ ۴۹۳ - نظیری نیشابوری

از صبح روزگار گشاد جبین مجوروی شکفته از دل اندوهگین مجو

چشم ثبات مهر ندیدم بر آسمانجنسی که بر فلک نبود از زمین مجو

قاصد پیام یار ز ما آورد به مااینجا نشان مقدم روح الامین مجو

آنجا که زلف و چهره نمودند جادوییگر مریم است معجزش از آستین مجو

تمثال خوبی دو جهانت نموده اندنقشی که در تو نیست ز روم و ز چین مجو

در زلف و رخ نظاره کن و خال لب نگرراه گمان مپوی و مقام یقین مجو

عشاق او ز نور و ز ظلمت گذشته انددر کشوری که عشق بود کفر و دین مجو

تلخ از لبش چو نحل عسل جوش می زندگر نیش بایدت نخوری انگبین مجو

با نیک و بد بساز «نظیری » ز روزگارگر باغبان گیا دهدت یاسمین مجو