شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تأثیر عواطف و احساسات خود بر دوستانش صحبت می‌کند، به طوری که توانسته است شور و شوق را در آن‌ها ایجاد کند. همچنین به زیبایی نغمه‌های مطرب اشاره دارد که موجبات شادی و نشاط را فراهم می‌آورد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که اگر چیزی نتواند در دلش شعری به وجود آورد، جای تعجبی ندارد؛ زیرا درد و غم او مانند کشتی‌ای است که در آب غرق شده است.
فصلی که چمن شور در احباب انداختمطرب سر زلف نغمه در تاب انداخت
هوش مصنوعی: فصل بهاری که زیبایی چمن، عشق و محبت را در میان دوستان زنده کرد، نوازنده با نغمه‌های دلانگیز، لذت را در فضای اطراف پخش کرد.
بیتی بادا گر نسرودم چه عجبغم طبع مرا سفینه در آب انداخت
هوش مصنوعی: اگر شعر نسرایم، چه عجیب است که غم و اندوه قلمم مرا مانند یک کشتی در آب غوطهور کرده است.