شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و ناامیدی اشاره دارد. شاعر هر شب بی‌خواب است و در هر روز به شوقی نایاب دچار می‌شود. او از عشقی سخن می‌گوید که مانند چشمه‌ای بی‌آب، همیشه در جستجوی آن است و احساس تشنگی شدیدی دارد. به طور کلی، این اشعار بیانگر longing و حسرت برای چیزی است که دست‌یابی به آن دشوار به نظر می‌رسد.
هرشب ز خیال دیده بی خواب ترستهر روز به سینه ذوق نایاب ترست
هوش مصنوعی: هر شب بیخوابی ناشی از خیالات او بیشتر می‌شود و هر روز احساس و شور و شوقی که در قلبم دارم، نایابتر و کمتر می‌شود.
زو دست که لب تشنه ببازم جان رازین چشمه که هر صباح بی آب ترست
هوش مصنوعی: از دست کسی که لب تشنهام را میگیرد، جانم را فدای این چشمه میکنم که هر صبح بیآبتر می‌شود.