شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: شاعر در این سه بیت به انتقاد از افرادی می‌پردازد که در گفتار خود ریاکاری و سخن چینی دارند. او از آن‌ها می‌خواهد که از رنگ و لعاب گفتارشان خجالت بکشند و به جای آن، محتوای واقعی و شیرین کلامشان را ارائه دهند. شاعر تأکید می‌کند که اگر واقعی و صادق باشند، مانند شهد شیرین کلامشان می‌شود.
دم چند فروزی از سخن چینی خویششرمنده نمی‌شوی ز رنگینی خویش
هوش مصنوعی: تو چقدر در بیان کلامت خود را فریب میزنی و با رنگ و لعاب کلمات، خود را زیباتر نشان میدهی، اما آیا از این کار شرمنده نمی‌شوی؟
از من مزه‌ای طلب که مغز از سخنمرسته‌ست چو نی شکر ز شیرینی خویش
هوش مصنوعی: از من چیزی بخواه که اصل کلماتی که میگویم، مانند شکر از شیرینی خود بیرون آمده است.