شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: شخص در این شعر به فرمان محبوبش پاسخ میدهد و با افتخار به او نزدیک میشود. او خود را به مانند صدا و امید میداند که در کنار کوه محکم و استوار محبوبش، به آرامش و آرامی میرسد.
فرمان تو بشنوم به پرواز آیموز فخر به سر نهم سرافراز آیم
هوش مصنوعی: اگر فرمان تو را بپذیرم، به اوج خواهم رسید و با افتخار برمیخیزم.
تو کوهی و من صوت سخن امیدستچون در تو رسم زود به جا بازآیم
هوش مصنوعی: تو مانند کوهی و من در حال بیان امیدهایم. چون حرفم را به تو برسانم، سریعاً به جایی که میخواهم برمیگردم.