شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش و عظمت شخصیت یا مقامی می‌پردازد که با نور و فیض خود بر دیگران تأثیر می‌گذارد. شاعر به زیبایی و ارزش آن شخص اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز در جهان به اندازهٔ او شایستهٔ توجه و احترام نیست. در واقع، او را بالاتر از تمام موجودات و زیباترین گوهرها می‌داند.
ای فیض سپهر و نور اختر با توحسن صدف چهار گوهر با تو
هوش مصنوعی: ای منبع نعمت و نور ستاره، زیبایی تو مانند صدفی است که چهار گوهر درون خود دارد.
فوق فلک و تحت سما در خور کیستزیبنده تخت و فر افسر با تو
هوش مصنوعی: در بالای آسمان و زیر آسمان، چه کسی شایستهی این است که بر تخت و با افسر نشسته باشد، جز تو؟