شمارهٔ ۱۲۶
هوش مصنوعی: این ابیات به فضای عاشقانه و احساسات عمیق اشاره دارند. شاعر از دل می‌خواهد که به جز زلف‌های پیچ‌خورده معشوق، به چیزی دیگر فکر نکند و به دنبال نشانه‌های عشق در علم و حساب (قرعه و زیج) نباشد. او تاکید می‌کند که تنها کافی است بنشیند و نگاه کند، زیرا دل هر کسی که عاشق است و درگیر عشق واقعی است، آشفته و پریشان است و نیازی به جستجوی چیزهای دیگر نیست.
دل جز ز دو زلف پرخم و پیچ مجواز عشق نشان به قرعه و زیج مجو
هوش مصنوعی: دل را جز از زیبایی و پیچش دو زلف عشق نخواهی یافت، بنابراین به دنبال نشانهای از عشق در کیمیای زندگی یا حساب و کتاب نباش.
بنشین و نگاه کن که آسیمه دلستهرکس که چو روین است ازو هیچ مجو
هوش مصنوعی: بنشین و تماشا کن که هرکس دلش پریشان است، هیچ از او نخواه که به حالش فکر کند یا تو را درک کند.