شمارهٔ ۱۸۶
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به بیان احساسات عمیق و آشفتگی‌های عشقی خود می‌پردازد. او از یاد خدا و معشوق خود صحبت می‌کند و می‌گوید که یاد آنان در دلش آرام نمی‌گیرد و بیقراری او نتیجه عشقش به آن‌هاست. همچنین، اشاره می‌کند که عذرخواهی‌های معشوقش هرگز از دلش بیرون نمی‌رود و حتی دشنام‌های او هم برایش شیرین و دلچسب است. در نهایت، تپش‌های دلش پیغام عشق و وصال او را به او میرساند.
خاطرت چون رم کند از هر دو عالم، رام اوستتا ز هستی کنده‌ای دل را، نگین نام اوست
هوش مصنوعی: اگر خاطرت از هر چیزی در این جهان دور شود، آنچه تو را به آرامش میرساند، نام اوست. وقتی که از زندگی و هستی جدا میشوی، دل تو به یاد او آرام میگیرد.
تا به فکر خویش افتادیم، صید او شدیمهر به خود پیچیدن ما، حلقه‌ای از دام اوست
هوش مصنوعی: زمانی که به فکر خود مشغول میشویم، در واقع به دام او افتادهایم و هر چرخشی که در خود داریم، به نوعی حلقه‌ای از دام او محسوب میشود.
یاد او در خاطرم آسوده نتواند نشستبی‌قراری‌های عاشق، بستر آرام اوست
هوش مصنوعی: به خاطر سپردن یاد او در ذهنم به آرامش نمیرسد و هیجانات عاشقانه، همانند بستر آرامش او عمل میکنند.
عذرخواهی‌های لطفش از دلم بیرون نبرداین چه دلچسبی است با شیرینی دشنام اوست
هوش مصنوعی: عذرخواهی‌های محبتآمیز او نتوانسته احساس دلخوریام را برطرف کند. این چه جذابیتی دارد که با تلخی ناسزاهایش همراه است!
بیقراری میرساند مژدهٔ او را به ماواعظ آواز تپیدن‌های دل پیغام اوست
هوش مصنوعی: بیقراری و ناآرامی ما نشاندهندهی آمدن پیام اوست. واعظ در واقع با صدای تپش دل ما خبر از او میآورد.