شمارهٔ ۳۱۳
هوش مصنوعی: این شعر به نقد خودستایی و ریاکاری اجتماعی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره دارد که دوستان و یاران فقط در حال ستایش خود هستند و نمی‌توانند به عمق هنر و خلاقیت برسند. او دنیای بیرونی را به افعی‌ای تشبیه می‌کند که زمانه به آن دندان می‌زند و مردم را آزار می‌دهد. همچنین، او از سردی و افسردگی احساسات واقعی در بین دوستان صحبت می‌کند و می‌گوید که وقتی از آن‌ها برای نیش زدن به دیگران صحبت می‌شود، تعجبی ندارد. در نهایت، شاعر می‌گوید که حرف‌های حق و واقعی کمتر شنیده می‌شود و کسانی که حقیقت را می‌گویند، خاموش‌اند.
یاران ز خودستایی، پیوسته در خروشندجنس هنر ندارد، زان روی خود فروشند
هوش مصنوعی: دوستان همیشه در حال خودستایی و سر و صدا هستند. آن‌ها هنر واقعی ندارند و به همین خاطر به نمایش خود میپردازند.
گیتی دهان افعی است، خلق زمانه دندانبر جان خلق نیشند، در کام خویش نوشند
هوش مصنوعی: دنیا مانند دهانی است که مثل افعی خطرناک است و مردم زمانه مانند دندانی هستند که بر جان دیگران میگذارند و از درد و رنج آن‌ها بهرهبرداری میکنند.
افسرده آتش مهر، کانون سینه ها رایاران عجب نباشد با یکدگر نجوشند
هوش مصنوعی: آتش عشق در دلها کمجان و سرد شده است، بنابراین تعجبی ندارد که دوستان نتوانند با یکدیگر ارتباطی عاطفی برقرار کنند.
زین دوستان عجب نیست، گویند اگر بد ماهستند بس تنک، زان عیب کس نپوشند!
هوش مصنوعی: در میان این دوستان عجیب نیست که بگویند اگر ما بد هستیم، بسیار کمکم هستند. اما به خاطر این عیب، کسی چیزی نمیگوید!
هر سوز حرف دنیا، از بسکه قیل و قالستاز حرف حق، چو واعظ، گویندگان خموشند
هوش مصنوعی: حرف‌های دنیوی و هیاهوی آن به قدری زیاد است که کسی به سخن حق گوش نمیدهد و مانند واعظان، گویندگان حقیقت ساکت و خاموشند.