شمارهٔ ۴۳۳
هوش مصنوعی: این شعر به احساس سنگینی و فشار ناشی از باری به نام قرض اشاره دارد. شاعر به توصیف حالتی می‌پردازد که طناب قرض بر گردن او محکم شده و باعث نگرانی و اضطراب او گردیده است. او از تاثیر منفی این قرض بر زندگی و سخن گفتن خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه این بار مانع از بیان آزادانه احساساتش می‌شود. در انتها، شاعر از خداوند می‌خواهد که او را از این فکر رهایی بخشد چرا که طاقت تحمل بیشتر از این را ندارد.
بر گردنم چنان شده محکم طناب قرضکز جا دگر نمیکندم اضطراب قرض
هوش مصنوعی: بر روی گردنم به قدری محکم شده که احساس میکنم مانند یک طناب، دیوانهوار وابسته به قرض هستم و از هیچ جا نمیتوانم از این اضطراب رهایی پیدا کنم.
نظم سخن چگونه نپاشد ز یکدیگرتار نفس گسسته شد از پیچ و تاب قرض
هوش مصنوعی: سخن چگونه میتواند در هم بریزد و به هم ریخته شود، در حالی که تنفس (زنده بودن) از زنجیرهی پیوستگی و قید بدهیها جدا شده است؟
زآن وا نمیشود بسخن چون صدف لبمکز سر گذشته چون عرق شرم، آب قرض
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی است که شاعر به خاطر سخن گفتن از موضوعی خاص، احساس خجالت و شرمساری می‌کند. مانند مرواریدی که در صدف پنهان است، او نیز نمیتواند به راحتی احساساتش را بیان کند. در واقع، او از بیان آنچه در دل دارد، به دلیل شرم و خجالت، عاجز است.
قرض از حساب رفت برون و، نمیدهمچیزی بقرض خواه، بغیر از حساب قرض
هوش مصنوعی: من هیچ چیزی به کسی قرض نخواهم داد جز آنچه که خودم قرض گرفتهام و حساب آن را جدا کردهام.
یارب، رها نیش تو ازین فکر جانگدازواعظ دگر ندارد ازین بیش تاب قرض
هوش مصنوعی: خداوندا، نیش تو را از این فکر آزاردهنده رها کن، زیرا واعظ دیگر تاب این بار سنگین را ندارد.