شمارهٔ ۴۶۶
هوش مصنوعی: این شعر به مضامین توبه، ارتباط با خدا و ناپایداری انسان در برابر گناه و حیات اشاره دارد. شاعر می‌گوید کسانی که در لباس نمد و ساده‌اندیشی قرار دارند، از گناه و خطا دور می‌مانند و امیدوارند که خداوند حتی با وجود معصیت‌ها، آنها را بپذیرد. او همچنین به عدم رضایت از خود به خاطر کم‌کاری اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که شاید در میان گناهان، رحمت خداوند شامل حالش شود. در نهایت، او از ترس اینکه اعمال زشت انسان مورد قبول واقع نشود، نگران است. شاعری با این عبارات تلاش می‌کند تا ضعف‌های بشری و نیاز به رحمت الهی را به تصویر بکشد.
کی میکنند جامه جان از جسد قبولآنانکه کرده اند لباس نمد قبول؟
هوش مصنوعی: چه کسانی میتوانند لباس جان را از جسم بپوشند، حال آنکه کسانی که لباس نمدین را بر تن کردهاند به قبول خداوند نرسیدهاند؟
درگاه دوست، بسکه پسندد شکستگیگر توبه شکسته بری، میشود قبول
هوش مصنوعی: درگاه دوست آنقدر رحیم و مهربان است که اگر به خاطر ناپسندیهای خود شکستهدل و خجالتزده باشی، حتی اگر بارها توبهات را شکسته باشی، باز هم مورد پذیرش و بخشش قرار میگیری.
راضی نمیتوان شدن از خود بکاهلیجایی که در رکاب عمل میدود قبول
هوش مصنوعی: نمیتوان از خود راضی شد در حالی که در پیوستگی و تلاش برای عمل، در حال حرکت و پیشرفت هستیم.
شادم که در شمار معاصیست طاعتمشاید در آن میان کرم او کند قبول
هوش مصنوعی: من خوشحالم که کارهای نادرست من جزو گناهان به حساب میآید، زیرا ممکن است در میان آنها، احسان و لطف او سبب پذیرش طاعت من شود.
دوری ز کرده های من از بسکه لازم استبر طاعتم عجب که نهد دست رد قبول
هوش مصنوعی: من از کارهایی که انجام دادهام دور ماندهام، چون برای اطاعت از خداوند بسیار لازم و ضروری است. شگفتا که چرا خداوند دست رد به قبول من میزند.
واعظ چو پرده برفتد از کرده های خلقترسم ز زشتی عمل ما رمد قبول
هوش مصنوعی: وقتی که واعظ و نکتهسنجی از دنیای ما دور شود و پردهای بر کردارهای انسانها برداشته شود، من نگرانم که زشتیهای عمل ما باعث دوری از پذیرش و بخشش شود.