شمارهٔ ۴۸۹
هوش مصنوعی: این شعر ابراز اشتیاق و محبت عمیق شاعر را به محبوبش نشان می‌دهد. شاعر از محبوب می‌خواهد که چهره‌اش را بگشاید تا او بتواند از شوق خود پرواز کند. او احساس ضعف و ناامیدی می‌کند و در عین حال از عشق و دلبستگی‌اش می‌گوید. شاعر به تشبیهاتی مانند ابریشم و شبنم اشاره می‌کند تا نشان دهد که چگونه دلش پر از حسرت و اشک است. در نهایت، او خود را به عیوب آلوده کرده و از محبوب می‌خواهد که برای او تحمل کند و در کنارش بماند.
چهره بگشای، که از شوق بپرواز آیمتا بود جان بتن از خود روم و، باز آیم
هوش مصنوعی: چهرهات را نشان بده، زیرا میخواهم از شوق پرواز کنم. تا زمانی که جانم در بدنم است، از خودم خارج میشوم و دوباره برمیگردم.
پر ز افغانم و خاموش چو ابریشم سازناخن دادرسی کو که به آواز آیم؟!
هوش مصنوعی: من در درونم پر از نگرانی و غم هستم، مانند ابریشم که در سکوت است. کسی هست که صدایم را بشنود و به کمکم بیاید؟
تنم از ضعف چنان شد، که بسر منزل خویشنبرم راه ز بیهوشی اگر باز آیم
هوش مصنوعی: بدن من چنان ضعیف شده است که حتی نمیتوانم به خانهام بروم، و اگر هم به هوش بیایم، نمیدانم چه باید بکنم.
شبنم آسا همه تن دیده گریان گردمچون بگلگشت سراپای تو طناز آیم
هوش مصنوعی: من چون شبنمی میشوم و بدنم را پر از اشک میکنم هنگامی که تو به زیبایی گل میدرخشی و دلربا به نظر میرسی.
لطف کردی قدمی رنجه نمودی باریآن قدر باش که از خود روم و باز آیم
هوش مصنوعی: لطف کردی و قدمی به سوی من برداشتی، امیدوارم آنقدر در کنارم باشی که بتوانم از تو دور شوم و دوباره برگردم.
کردم آلوده بصد عیب چو واعظ خود راتا بیاد تو ز بدگویی غماز آیم
هوش مصنوعی: من به خاطر تو ورییش خود را با بسیاری از نواقص آمیختم تا وقتی به یاد تو میافتم، از بدگوییها و عیبجوییهای دیگران دور بمانم.