شمارهٔ ۴۹۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعری به توصیف بلبل‌هایی می‌پردازد که در پر و بال خود پناه گرفته‌اند و از خارهای زندگی دوری گزیده‌اند. حتی اگر به نظر برسد باد بر گل و ریحان می‌وزد، این بلبلان به آرامش در پناه خود ادامه می‌دهند. آن‌ها از شیرینی لب معشوق لذت برده و از درد و غم او یک گوهر گرانبها به دست آورده‌اند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که می‌خواهد از زیبایی‌ها و دردهای زندگی استفاده کند و از آن‌ها بهره ببرد.
ما بلبلان خار علایق گزیده ایمدر آشیان بال و پر خود خزیده ایم
هوش مصنوعی: ما مانند بلبلانی هستیم که به خاطر مشکلات و رنجهای عشق، در مکانی امن و آرام پنهان شدهایم.
دامن بدست خار علایق نداده ایمچون باد اگر چه بر گل و ریحان وزیده ایم
هوش مصنوعی: ما اجازه ندادهایم که دامن ما به دست خارهای علاقهمند بیفتد، چون اگرچه مانند باد بر گل و ریحان میوزیم، اما رنج و دردهای دنیا ما را نمیآزارد.
از دامگاه بال هما کرده ایم رمدر خرقه چون کبوتر چاهی خزیده ایم
هوش مصنوعی: ما از جایی که در دام و بند هستیم پرواز کردهایم و در لباس سادهمان مانند کبوتر در چاهی پنهان شدهایم.
فیضی که برده ایم ز شیرینی لبتحرف لب تو گفته، لب خود گزیده ایم
هوش مصنوعی: ما از شیرینی لب تو بهرهمند شدهایم، اما در عوض به خاطر حرفی که از لب تو شنیدهایم، لب خود را گزیدهایم.
واعظ بچشم شوق ز بحرین هر دو کونیکدانه گوهر غم او را گزیده ایم
هوش مصنوعی: واعظ با چشم امید به دو سوی دریا نگاه میکند، و ما از میان این دو جهان، تنها یک دانه گوهر گرانبها و پر از غم او را انتخاب کردهایم.