تناجی
واعظ قزوینی

شمارهٔ ۴۹۳

برکنده از حیات، باندک بهانه ایمدندان کرم خورده کام زمانه ایم
گردیده پرده هنر ما، وجود ماز آن قدر ما نهفته، که خود در میانه ایم
امروز در بساط جهان، نیست خوشدلیما مست بزم دوش، و شراب شبانه ایم
فارغ ز هر غمم، دل پر یاد دوست کردما پادشاه عالم خود زین خزانه ایم
از ما غرض دلست و، غرض از دلست دوستدل چشم و، دوست مردم و، ما چشم خانه ایم
فارغ کسی چو خوشه ز برگ معاش نیستتا زنده ایم، در طلب آب و دانه ایم
داریم جای بر سر زلف پریوشانتا در گشاد کار ضعیفان چو شانه ایم