شمارهٔ ۴۹۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از آثار پیری و ضعف سخن می‌گوید و به ناامیدی و بی‌حاصلی زندگی‌اش اشاره می‌کند. او به این نکته می‌پردازد که با وجود گذر عمر و زحمت‌های فراوان، به هیچ دستاوردی نرسیده و در نهایت به ناتوانی و گسست از دنیا می‌رسد. همچنین به دوری از نعمت‌ها و فرار از دنیا اشاره کرده و می‌گوید که از زندگی باید به صورت گوشه‌گیرانه دوری کند. در واقع، شاعر در این شعر، احساس ناتوانی و یأس را به تصویر می‌کشد.
ضعف پیری آمد و، دست از جهان برداشتیمدل بمرگ خود نهادیم و، ز جان برداشتیم
هوش مصنوعی: با پیری و ناتوانی، از دنیا دست کشیدیم و به مرگ خود فکر کردیم و از زندگی دل کندیم.
ضعف پیری ها بسی ما را ز پا افگنده بودقد دو تا کردیم، خود را از میان برداشتیم
هوش مصنوعی: پیری و ناتوانی ما را به زمین انداخت و کمبود تواناییهای جسمی ما را بسیار تحت تاثیر قرار داد. اما با این حال، ما تلاش کردیم و خود را از این شرایط سخت بیرون کشیدیم.
صرف شد عمر گرامی جمله در بی حاصلیما چه حاصلها کزین آب روان برداشتیم!
هوش مصنوعی: عمر گرانبهای ما بیثمر گذشته است و نتیجهای از کارهایمان نداشتهایم. چه دستاوردهایی از این آب جاری به دست آوردیم؟
ضامن روزی زمین و آسمان و، ما ز خلقمنت نان از زمین و آسمان برداشتیم
هوش مصنوعی: کسی که روزی زمین و آسمان را تأمین می‌کند، ما از نعمتهای خلقت و روزی آنها بهرهمند شدهایم و نیازی به منتگذاری نداریم.
نعمت الوان دنیا را به ما کردند عرضگوشه گیری را همین ما از میان برداشتیم
هوش مصنوعی: دنیا با تمام زیباییها و نعمتهایش به ما عرضه شد، اما ما خودمان تصمیم گرفتیم که از آن کنارهگیری کنیم.