شمارهٔ ۵۸۶
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع پیری و چرخه زندگی می‌پردازد. شاعر از احساسات خود درباره پیری و جوانی سخن می‌گوید و به تضاد میان آن‌ها اشاره می‌کند. او پیری را به عنوان یک مهمان در زندگی‌اش می‌بیند که آثار و نشانه‌هایش بر زندگی‌اش تاثیر می‌گذارد. شاعر به رنج‌ها و خواسته‌ها اشاره کرده و بیان می‌کند که از پیری آسایش می‌یابد و به تدریج نسبت به واقعیت وجود خودش با پیری آشنا می‌شود.
او به زوال جسمانی و تغییرات ظاهری اشاره می‌کند و تصویر روشنی از زندگی و زمان‌های جوانی‌اش ارائه می‌دهد. در نهایت، شاعر به ناپایداری جهان و مشکلات ناشی از جوانی اشاره می‌کند و از ناتوانی‌اش در حفظ پیوند با خدا و رضایت از زندگی می‌گوید. پیری در این شعر به عنوان واقعیتی اجتناب‌ناپذیر و آگاهی‌بخش معرفی می‌شود که می‌تواند انسان را از خواب غفلت بیدار کند.
ز دل رفتی مرا گرد تعلق، حبذا پیری!صفا شد از تو در ویرانه ما، مرحبا پیری!!
هوش مصنوعی: تو از دل من رفتی و از وابستگیها آزاد شدم، چه خوب است که به سن پیری رسیدهام! با وجود تو، در ویرانه زندگیام صفا و آرامش پیدا شده است، درود بر پیری!
عجب نبود، شود آثار پیری روشن از چشممکه مهمانست و، دارد از شرف در دیده جا پیری
هوش مصنوعی: شگفتی ندارد که نشانههای پیری در چشمان من نمایان باشد، زیرا پیری به منزله مهمانی است که با احترام در چشمانم جا دارد.
چنین کز رنج خواهشها مرا می بخشد آسایشدرین پیرانه سر ترسم جوان سازد مرا پیری!
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که با گذشت زمان و تجربههای زندگی، از خواسته‌ها و رنجهایم رها میشوم و به آرامش میرسم. اما در عین حال، نگرانم که این آرامش در این سن و سال، مرا به فردی جوانتر تبدیل کند که دوباره با مشکلات جدید مواجه شوم.
از آن رو می کند خم رفته رفته قامت ما راکه میخواهد کند با خاک ما را آشنا پیری
هوش مصنوعی: به تدریج قامت ما را خم می‌کند تا ما را با خاک آشنا کند و به پیری برساند.
رخ زرد مرا، از ناتوانی، در بیاض مونمایان کرده مانند چراغ آسیا پیری
هوش مصنوعی: رنگ چهرهام زرد شده و به خاطر ناتوانی، موهای سفیدم مانند روشنایی چراغ آسیاب در پیری نمایان است.
نباشد هستی ما، سر بسر، غیر از شبانروزیشب ما هست ایام جوانی، روز ما پیری
هوش مصنوعی: زندگی ما جز شب و روزی که میگذرانیم، چیزی از وجود ما باقی نمیماند. ایام جوانی ما به روزهای پیری تبدیل می‌شود.
چه سان ماند سر برگی دگر در من؟ که هر ساعتفشاند از نخل تن برگ حواسم با عصا پیری!
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم چیزی را در خود نگهدارم وقتی هر لحظه از وجودم مانند برگهایی از درخت میریزد؟ حواسم با پیری همچون عصایی است که در دستانم احساس سنگینی می‌کند.
بهر سو آورم رو، میتوان چیدن گل عبرتگلستان کرده خارستان دنیا را بما پیری
هوش مصنوعی: به هر سمت که نگاه میکنم، گلهای عبرت را میتوان چید، زیرا در این دنیای پر از مشکلات، فقط کاشتن آن‌ها می‌تواند ما را به پیری و wisdom برساند.
ترا رمزیست، یعنی غصه دنیا مخور دیگربرای این ترا می افگند از اشتها پیری
هوش مصنوعی: تو یک راز داری؛ بنابراین دیگر برای غم دنیا نگران نباش، زیرا که به خاطر این راز تو را از اشتها و جوانی دور میکنند.
ز بس افسرده از دم سردی ایام خود بودمندانستم جوانی بود، کز من رفت، یا پیری؟!
هوش مصنوعی: من به قدری از سرما و غم روزهایم دلگیر بودم که متوجه نشدم آیا جوانی عمرم را سپری کرد یا اینکه پیری بر من سایه افکنده است؟
مرا نگذاشت هرگز با خدای خویشتن یکدمبسی دارم شکایت از جوانیها، بیا پیری!
هوش مصنوعی: من هرگز نتوانستم لحظهای با خدای خودم تنها باشم، همیشه از دوران جوانیام شکایت دارم، بیا و به دوران پیری بپرداز!
جهان پر بود از نادیدنی، پوشید از آن چشممز روی مرحمت دارد چه منتها بما پیری
هوش مصنوعی: دنیا پر از چیزهایی است که نمیتوان دید، اما چشمم به خاطر لطف خداوند به آن‌ها نگاه نمیکند، زیرا این نگاه نه تنها به من چیزی نمیدهد، بلکه به خاطر پیری و دوری از جذابیتهای جوانی، به نظر بیفایده میآید.
وفائی چون جوانان زمان نبود جوانی رانگردد تا دم مردن ولی از ما جدا پیری
هوش مصنوعی: وفا و وفاداری در جوانی مانند زمان‌های گذشته نیست؛ جوانی هرگز به آخر عمر نخواهد رسید، اما ما از پیر شدن جدا نمیشویم.
نسازد تا فراموش اصل خود را، نفس آتش خونماید خاک را هر دم بانگشت عصا پیری
هوش مصنوعی: انسان نباید فراموش کند که اصل و اساس خود را در زندگی، زیرا نفس او به مانند آتش است که خاک را میسوزاند. هر لحظه که با عصای پیری به خود میزند، زنگ خطر فراموشی خود را به صدا میآورد.
به موی همچو برف ما و روی چون یخ باراندل ما را ز دنیا سر کرد آخر، خوشا پیری!
هوش مصنوعی: موهایمان مانند برف سفید و چهرهام به سفیدی یخ است. دل ما از دنیاست که به سر آمده و در نهایت، خوشا به حال پیری!
کند بیدار تا از خواب غفلت دیده دل رابرو افشاند از دندان ریزان قطره ها پیری
هوش مصنوعی: بیدار شو تا از خواب غفلت بیرون بیایی و دل خود را با قطرات ریز اشک پیری شستوشو بدهی.
ز پا منشین، بدست آور طریق بندگی واعظز ضعفت بند ننهاده است تا بر دست و پا پیری
هوش مصنوعی: بر سر پا بایست و به جستجوی راه بندگی ادامه بده. واعظ به خاطر ضعف تو، دلیلی برای نداشتن بند به تو نمیبیند، تا تو را مجبور کند به دست و پای پیری وابسته شوی.