شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق غم و دل‌تنگی اشاره دارد. گوینده بیان می‌کند که خوشا به حال کسی که در حسرت و اندوه، تمام شب را می‌گذراند و در دلش غم پنهان دارد. او همچنین از پرنده‌ای که باید بیدار باشد، انتقاد می‌کند که در حالی که بقیه بیدارند، او خوابیده است. این شعر نماد غم و ناامیدی است که انسان در مواجهه با احساساتش تجربه می‌کند.
خوش آنکه بغم شکفته باشی همه شبدر خون جگر نهفته باشی همه شب
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در دل غم، تا صبح در زحمت و اندوه به سر میبرد و احساساتش را در سکوتی عمیق پنهان کرده است.
شرمت باد از خروس ای طایر جانکو بیدار و تو خفته باشی همه شب
هوش مصنوعی: شرم از تو ای پرنده جان که در حالی که بیدار باید باشی، تمام شب خواب هستی.