شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر روزی را توصیف می‌کند که حسنت، با دست و شمشیرش، نمایان می‌شود. نگاه توانی‌اش به دل شاعر نفوذ می‌کند و او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. همچنین، شاعر به هیبت و وقار حسنت اشاره می‌کند که همچون یک فرمانده بر صف هوش و هوشیاری‌اش می‌تازد و او را به خاک و خون می‌اندازد.
حسنت، روزی که دست و شمشیر افراختاول نگهت بطاقت دل پرداخت
هوش مصنوعی: زیبایی تو در روزی که دست و شمشیر را بالا بردی، نخستین نگاه تو دل مرا تحت تاثیر قرار داد.
برخاستنت، بخاک و خونم انداختتمکین خرام، بر صف هوشم تاخت
هوش مصنوعی: وقتی تو برخاستی، من را به خاک و خون انداختی و با وقار و زیبایی، بر عقل و اندیشهام حملهور شدی.