شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نوعی فریب و آرزوی جاهلان اشاره می‌کند که به دنبال مقام و پادشاهی هستند. در مقابل، درویشی که به سادگی زندگی می‌کند، به گواهی رنگ سیاه سوخته‌ای که به داغ زغال می‌ماند، از این فریب و حرص دور است. در حقیقت، درویش به جای تم欲 و مال اندوزی، به دنیای معنوی و واقعی می‌پردازد.
جاهل، چو هوس بچتر شاهی فگنددرویش، نظر بگاهگاهی فگند
هوش مصنوعی: نادان هنگامی که آرزوی پادشاهی به سرش بزند، به بیچارگان نگاهی میاندازد و آنها را با تحقیر مینگرد.
درویش، ز سایه هما سر دزددماننده داغی که سیاهی فگند
هوش مصنوعی: درویش، مانند کسی که در سایه پرندهای خاص پنهان شده است، از آنجا چیزی را میدزد که مشابه گرمایی است که از سیاهی برمیخیزد.