غزل شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره longing و عشق عمیق به شخصی خاص است. شاعر از آن شخص می‌خواهد که با زبان شیرینش روح و دل او را آرام کند. او به معنای نمادین از دستی درخواستی می‌کند که می‌تواند غم‌های او را از بین ببرد. همچنین به زیبایی چشم‌های معشوق اشاره می‌کند که تأثیر زیادی بر زندگی او دارد و او را از غم و اندوه رهایی می‌بخشد. شاعری در این متن، از عواطف و احساساتش نسبت به معشوق صحبت می‌کند و می‌خواهد تا ارتباط بیشتری با او برقرار کند. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که جان او را بپذیرد و به او آرامش بخشد.
به زبان چرب جانا بنواز جان ما رابه سلام خشک خوش کن دل ناتوان ما را
هوش مصنوعی: ای معشوق، با زبان شیرین خود دل ما را شاد کن و با سلام گرم خود، دل بیتاب ما را خوشحال ساز.
ز میان برآر دستی مگر از میانجیِ توبه کران برد زمانه غم بی‌کران ما را
هوش مصنوعی: از وسط برخیز و دستی به ما بده تا این زمانه که غم بیپایانی دارد، ما را به دوردستها ببرد.
به دو چشم آهوی تو که به دولت تو گردونهمه عَبْدُهُ نویسد سگِ پاسبان ما را
هوش مصنوعی: به چشمان زیبا و دلفریب تو، که به خاطر تو، تمام جهان به ما خدمت می‌کند و مانند یک نگهبان وفادار، ما را تحت مراقبت قرار میدهد.
ز پی عَماری تو چه روان کنیم مرکبچو رکیب تو روان شد چه محل روان ما را
هوش مصنوعی: به خاطر تو، ای عماری، چه فایدهای دارد که مرکب را به حرکت درآوریم؟ وقتی که خود تو به سمت ما آمدی، دیگر جایی برای حرکت ما باقی نمانده است.
به سرا و مجلس خود مَطَلب گرانی ماچو تو بر نشانِ کاری چه کنی نشان ما را
هوش مصنوعی: به خانه و محفل خود اشارهای از ما نبر زیرا وقتی تو بر نشانی دیگران کار میکنی، با نشانه ما چه میکنی؟
گلهٔ فراق گفتم که نه نیک رفت با مابه کرشمه مُهر برنه پس از این زبان ما را
هوش مصنوعی: من در مورد غم جدایی صحبت کردم، ولی افسوس که او با ما خوب رفتار نکرد. امیدوارم بعد از این، عشق و محبت زبان من را به خوبی به کار بگیرد.
به تو درگریخت خاقانی و جان فشاند بر تواگرش مزید خواهی بپذیر جان ما را
هوش مصنوعی: خاقانی به تو پناه برده و جانش را برایت فدای کرده است. اگر بخواهی، بپذیر جان ما را نیز.