غزل شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خواننده توصیه می‌کند که از دنیا و دغدغه‌ها فاصله بگیرد و به خواب و آرامش بپردازد. او می‌گوید که بهتر است با غفلت از ریا و تظاهر، از لحظات زیبا و کوتاه زندگی لذت ببرد. همچنین اشاره می‌کند که باید از افکار محدود کننده و مسائل اجتماعی دوری کرد و به شادی و خوشی زندگی اهمیت داد. شاعر با دعوت به نوشیدن شراب و غوطه‌ور شدن در خواب، به زیبایی‌های زندگی و عشق اشاره می‌کند و از خواننده می‌خواهد که بی‌خیال از نگرانی‌ها به آرامش و راحتی بپردازد.
ترک خواهش کن و با راحت و آرام بخسبخاطر آسوده ازین گردش ایام بخسب
هوش مصنوعی: از آرزوها فاصله بگیر و با آرامش و راحتی استراحت کن. با خیالی آسوده از تقلبهای روزگار، بخواب.
به ریا خواب چو زاهد نبود بیداریچند جامی بکش از بادهٔ گلفام بخسب
هوش مصنوعی: اگر به خاطر تظاهر و ریا خوابیدهای، زمان بیدار شدن نیست. بهتر است یک جام از شراب خوش رنگ بنوشی و آرام بخوابید.
در هوای چمن ای مرغ گرفتار منالشب دراز است دمی در قفس و دام بخسب
هوش مصنوعی: ای پرندهای که در چمن اسیر شدهای، غصه نخور که شب طولانی است. کمی در قفس و دام استراحت کن.
گر به خورشیدْ رخی، گرم شود آغوشیتا دمِ صبحِ قیامت، ز سر شام بخسب
هوش مصنوعی: اگر چهرهای به زیبایی خورشید در آغوش کسی قرار گیرد، او تا قیامت میتواند از خواب شب آرامش کند.
بالش از خُم کن و بستر بکن از لای شراببگْذر از ننگ، مُبرّا بشو از نام بخسب
بالش از خُم کن و بستر را از لِردِ باده. از نام و ننگ دست بردار و آنگاه بخواب.
همچو محمل برو آفات به غفلت بگذاردر جهان، بی‌خبر از کفر و ز اسلام بخسب
هوش مصنوعی: مانند یک وسیله نقلیه، مشکلات را به حال خود بگذار و در این دنیا بی‌خبر از دین و کفر، راحت و بی‌خیال استراحت کن.
نغمهٔ من بشنو باده بکش مست بشوشب ماه است به جانان به لب بام بخسب
هوش مصنوعی: صدای مرا بشنو، نوشیدنی بگیر و سرخوش شو. امشب شب ماه است، به محبوبم نزدیک شو و بر لب بام استراحت کن.