غزل شمارهٔ ۹۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و دلتنگی شاعر می‌پردازد. او از عشق معشوقش می‌گوید که دلش در خیال او به شدت می‌تپد و هر لحظه جان تازه‌ای به پای او می‌ریزد. لبخند معشوق باعث شادی دیگران می‌شود و شاعر به زیبایی‌های او اشاره می‌کند. همچنین، او از درد و رنج جدایی و تأثیر آن بر زندگی‌اش سخن می‌گوید، به‌طوری‌که جدایی او را دچار عذاب‌ها و دلتنگی‌های شدید می‌کند. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند که حتی یک شب وصال معشوق را تجربه کند و از آن خوشی و سروری بپوشاند.
دل پیش خیال تو صد دیده برافشانددر پای تو هر ساعت جانی دگر افشاند
هوش مصنوعی: دل به یاد تو هر بار اشک می‌ریزد و در هر لحظه زندگی جدیدی را فدای تو می‌کند.
لعلت به شکرخنده بر کار کسی خنددکو وقت نثار تو بر تو شکر افشاند
هوش مصنوعی: این متن به این معناست که زیبایی تو مانند لعل (جواهر) است که با لبخند شکرآمیزش بر کارهای کسی میخندد؛ زیرا وقتی که برای تو محبت و خوبی نثار می‌شود، تو نیز با بزرگواری و شکرگزاری به آن پاسخ میدهی.
شو آینه حاضر کن در خنده ببین آن لبگر دیده نه‌ای هرگز کاتش گهر افشاند
هوش مصنوعی: آینه را حاضر کن تا بتوانی در لبخند آن چهره را ببینی. اگر تا به حال آن را ندیدهای، باید بدان که مانند دُرهایی میدرخشد و زیباییاش را پخش می‌کند.
از هجر تو در چشمم خورشید شود سفتهاز بس که مرا الماس اندر بصر افشاند
هوش مصنوعی: از چشم انتظار تو، چشمانم مانند خورشید درخشان شده و این همه نورانی بودن به خاطر این است که در هر نگاه تو، زیبایی و جلالی چون الماس وجود دارد.
نیش سر مژگانت ببرید رگ جانمزان هر نفسی چشمم خون جگر افشاند
هوش مصنوعی: نیش مژههای تو باعث می‌شود که جانم بگرید و از هر نفس، چشمم همچون خون دل جاری شود.
گر در همه عمر از تو وصلی رسدم یک شبمرغ سحری بینی حالی که پر افشاند
هوش مصنوعی: اگر در تمام عمرم فقط یک شب به وصل تو برسم، همانند مرغ سحری که با آوازش صبح را بشارت میدهد، حالتی پیدا میکنم که پرهایم را میافشانم.
بر تارک خاقانی از وصل کلاهی نهتا دامن خرسندی از خلق برافشاند
هوش مصنوعی: خاقانی بر اوج عظمت خود از عشق و پیوندی که دارد، نه تنها به خود میبالد، بلکه شادی و خرسندیاش را به دیگران نیز میافشاند.