غزل شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و بی‌نظیری عشق و محبوب خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ چیز قادر به تحمل و مقابله با شدت عشق او نیست. او می‌گوید که در زمانه‌ای که به سختی‌ها و جنگ‌ها پرداخته می‌شود، کسی به زیبایی و قدرت محبوبش نیست و در عشق او هیچ راه فراری وجود ندارد. همچنین خاطرنشان می‌کند که شخصی که غم عشق را تجربه کرده، نمی‌تواند از آن شانه خالی کند، زیرا این غم جزو واقعیت‌های عمیق زندگی‌اش است. در پایان، شاعر با اشاره به اینکه سلامت و عشق نمی‌توانند در کنار هم باشند، به ناگزیری از عشق و دردش اشاره می‌کند.
صد یکِ حسن تو نوبهار نداردطاقت جور تو روزگار ندارد
هوش مصنوعی: حسن تو در فصل بهار بینظیر است و هیچ چیزی قادر به تحمل سختیهای ناشی از رفتار تو نیست. روزگار تحمل چنین بار سنگینی را ندارد.
عشق تو گر بر قرارِ کار بماندکار جهان تا ابد قرار ندارد
هوش مصنوعی: اگر عشق تو ادامه داشته باشد، کارهای دنیا هیچگاه به ثبات نخواهد رسید.
تیغ جفا در نیام کن که زمانهمرد نبرد چو تو سوار ندارد
هوش مصنوعی: تیغ سختی را از غلاف بیرون بیاور، زیرا که زمانه هیچ مردی چون تو که در میدان نبرد باشد، ندارد.
بر تو مرا اختیار نیست که شرط استکانکه تو را دارد اختیار ندارد
هوش مصنوعی: من در مقابل تو هیچ اختیاری ندارم، زیرا شرط این است که کسی که تو را دارد، اختیاری ندارد.
از تو نشاید گریخت خاصه در این دورمردم آزاده زینهار ندارد
هوش مصنوعی: در این دوران، فرار از وجود تو ناممکن است، زیرا انسانهای آزادیخواه هیچ ترسی ندارند.
آنکه غم عشق توست ناگُزِرانشعذر چه آرد که غمگسار ندارد
هوش مصنوعی: کسی که در عشق تو دچار غم و اندوه است، چگونه میتواند برای این درد دلش بهانهای بیاورد، در حالی که هیچ کس نیست که دلداریاش دهد؟
خوی تو دانم حدیث بوسه نگویممارگزیده قوام مار ندارد
هوش مصنوعی: میدانم که چهطور هستی و نیازی به گفتن داستان بوسه نیست. کسی که زخم مار را تجربه کرده، دیگر به قوام و استحکام مار توجه نمیکند.
ای دل خاقانی از سلامت بس کنعشق و سلامت به هم شمار ندارد
هوش مصنوعی: ای دل خاقانی، دیگر از سلامت دست بردار؛ عشق و سلامتی هرگز با هم شمرده نمیشوند.