غزل شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات و دردهای عاشقانه پرداخته است. شاعر از سوختن دلش به خاطر عشق و بی‌محلی محبوبش سخن می‌گوید. او از خامی و نادانی خود در عشق می‌گوید و اینکه دشمنان هم به خاطر شرم خود در مقابل هم آشتی می‌کنند، اما محبوب او هیچ تغییر مثبتی نکرده است. همچنین شاعر از جفاهای محبوبش و تاثیر عمیق آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند. شعر به شدت غمگین است و احساس انزوا و ناامیدی را القا می‌کند، در حالی که عشق او همچنان ادامه دارد. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که با وجود تمام سختی‌ها و دردها، همچنان در جستجوی عشق و آرامش است.
خوی او از خام‌کاری کم نکردسینهٔ من سوخت چشمش نم نکرد
هوش مصنوعی: خاصیت و ویژگیهای او از ناپختگیاش کم نکرد، در حالی که دلم میسوزد و او حتی یک قطره اشک هم برای من نریخته است.
دشمنان با دشمنان از شرمِ خلقآشتی رنگی کنند آن هم نکرد
هوش مصنوعی: دشمنان به خاطر شرم از مردم و حفظ ظاهر، در بین خودشان سعی می‌کنند با هم کنار بیایند، اما حتی در این مورد هم موفق نمیشوند.
از مکن گفتن زبانم موی شداو هنوز از جور موئی کم نکرد
هوش مصنوعی: زبانم به خاطر گفتن چیزهایی که نباید بگوید، آسیب دیده است، اما او هنوز از ظلم و سختی خود چیزی کم نکرده است.
روزی از روی خودم چون روی خودجانِ غم‌پرورد را خرم نکرد
هوش مصنوعی: روزی به خودم نگاه کردم و دیدم که چقدر حالتی شاد و سرزنده دارم، اما نتوانستم مانند چهره خودم، روحی که همیشه در غم است را شاداب کنم.
سینه‌ام زان پس که چون گوهر بسفتچون صدف بشکافت پس مرهم نکرد
هوش مصنوعی: از آن به بعد سینه‌ام به خاطر دردی که دارم مانند صدفی که بسته شده، شکاف برداشت و با وجود این که زخمهایش عمیق است، هنوز درمانی برای آن نیافتم.
عشق او تا بر سر من آب خوردآب‌خوردِ جانم الا غم نکرد
هوش مصنوعی: عشق او تا وقتی بر سر من باران آمد، آسیبی به جانم نرساند به جز غم.
در جفا همجنسِ عالم بود لیکآنچه او کرد از جفا عالم نکرد
هوش مصنوعی: در ظلم و بیرحمی، او شبیه دیگران است، اما آنچه او انجام داد در مقایسه با دیگران بسیار متفاوت و بیدادگرانه است.
خار غم در راه خاقانی نهادوز پی برداشتن قد خم نکرد
هوش مصنوعی: غم و مشکلاتی که در مسیر خاقانی وجود داشته، نتوانسته است او را از پای بردارد و او همچنان به ادامه راهش ادامه داده است.