غزل شمارهٔ ۱۱۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان تجربیات عاشقانه و درد جدایی می‌پردازد. او از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند یاد می‌کند که دیگر تمام وجودش را تسخیر کرده و او را به شدت تحت تاثیر قرار داده است. عشق او باعث درد و رنج شده و احساس می‌کند که همه چیز را از او گرفته است. هجران تو را از وصال بهتر می‌داند و به یادآوری شخصی دیگر نمی‌پردازد، بلکه فقط به عشق خودش و درد آن اشاره دارد. در نهایت، چشم و دلش به خاطر زیبایی معشوقش آشفته و بی‌قرار شده‌اند.
پردهٔ نو ساخت عشق، زخمهٔ نو درفزودکرد به من آنچه خواست، برد ز من آنچه بود
هوش مصنوعی: عشق مثل یک پردهٔ تازه، حال جدیدی به زندگیام بخشید و احساس تازهای در من ایجاد کرد. به من چیزهایی عطا کرد که همیشه میخواستم و از من چیزهایی گرفت که پیش از این داشتم.
لشکر عشق تو باز بر دل من ران گشادگر همه در خون کِشد، پشت نباید نمود
هوش مصنوعی: لشکر عشق تو دوباره بر دل من حملهور شده است. اگر همه چیز به خون بیفتد، نباید از آن ترسید.
دل ز کفم شد دریغ سود ندارد کنونسنگ پیاله شکست گربه نواله ربود
هوش مصنوعی: دل و احساسات من از دستم رفت و حالا خیلی دیر است. شکست پیالهی سنگی که در دست داشتم، فایدهای ندارد چون گربه نوالهای که داشتم را دزدید.
زآتش هجران تو دود به مغزم رسیداشک ز چشمم گشاد مایهٔ اشک است دود
هوش مصنوعی: درد جدایی تو به حدی مرا آزار داده که مثل دودی در مغزم پیچیده است و اشکهایم به خاطر آنچه احساس میکنم، کاملاً جاری شده‌اند. این اشکها خود به نوعی نشاندهندهٔ همان دودی هستند که از درونم بیرون میآید.
عشق چو یکسر بود هجران، خوش‌تر ز وصلباده چو دُردی بود دیر نکوتر که زود
هوش مصنوعی: عشق وقتی بهطور کامل حضور ندارد، دوری از آن لذتبخشتر از وصال است. همچنین، شراب اگرچه دیر به دست میآید، کیفیتش از آنهایی که زود فراهم میشوند، بهتر است.
کشتن من یاد کن، یاد دگر کس مکنگوش مرا مشنوان آنچه نیارم شنود
هوش مصنوعی: من را به یاد بیاور و به یاد کسی دیگر نباش. نگذار که گوشم چیزهایی را بشنود که نمیتوانم تحمل کنم.
چشم سیاه تو دید دل ز برم برپریدفتنهٔ خاقانی اَست این دلِ کورِ کبود
هوش مصنوعی: چشمهای سیاه تو باعث شد که دل من از دوریات پرید و این دل بیخبر و غمگین، دچار فریبی شده است.