غزل شمارهٔ ۱۸۴
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان احساسات عمیق و دردی می‌پردازد که در عشق به معشوق خود دارد. او می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند با درد او همدردی کند و هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین وصل معشوقش شود. به تصویر کشیدن حسرت و ناتوانی در برابر زیبایی معشوق، نشان‌دهنده‌ی ارزش و جایگاه او است. شاعر همچنین اشاره می‌کند که در مواجهه با عشق، عقل و هوش از او دور شده و تنها دل و دینش را تقدیم معشوق می‌کند، هرچند که او می‌داند معشوق هیچ چیز ناچیزی را نمی‌پذیرد. در نهایت، شاعر با شوخی به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند به همان اندازه او را درک کند یا به آنچه دارد، اهمیت دهد.
با درد تو کس منت مرهم نپذیردبا وصل تو کس ملکت عالم نپذیرد
هوش مصنوعی: هیچکس با درد تو درمان نمی‌پذیرد و هیچکس با وصال تو بر چیرگی بر جهان رضایت نمیدهد.
تنگ است در وصل تو زان هیچ قدی نیستکو بر در وصل تو رسد خم نپذیرد
هوش مصنوعی: در نزدیکی تو، فضا کم است، زیرا هیچ موجودی قادر نیست به اندازهای که شایستهی حضور در کنار تو باشد، خم و راست شود.
آن کس که نگین لب تو یافت به صد جاندر عرض وی انگشتری جم نپذیرد
هوش مصنوعی: کسی که لبهای تو را در اختیار دارد، به خاطر زیبایی و ارزش آن، هیچ چیز دیگری را با تمام ارزشش عوض نمیکند.
پیش لب تو تحفه فرستم دل و دین رادانم که کست تحفه ازین کم نپذیرد
هوش مصنوعی: من برای تو دل و ایمانم را هدیه میآورم، اما میدانم که هیچ کس از چنین هدیهای کم تر نمی‌پذیرد.
بار غم من صبر نپذرفت و عجب نیستبر کوه اگر عرض کنی هم نپذیرد
هوش مصنوعی: غم و اندوه من چنان سنگین و طاقتفرساست که حتی کوهها هم نمیتوانند آن را تحمل کنند.
در معرکهٔ عشق تو عقلم سپر افکندکان حمله که او آرد رستم نپذیرد
هوش مصنوعی: در میدان عشق تو، عقل من تسلیم شده است، زیرا که هرگز هیچ کسی چون رستم نمی‌تواند به مقابله با عشق تو برآید.
گفتی سر خاقانی دارم به سر و چشمای شوخ برو کز تو کس این دم نپذیرد
هوش مصنوعی: گفتی که من چهرهای شبیه خاقانی دارم، ولی ای بازیگر ناز، برو که در این لحظه هیچکس از تو استقبال نمیکند.