غزل شمارهٔ ۲۱۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق عمیق و درد دل شاعر می‌پردازد. شاعر از عشق خود به معشوق سخن می‌گوید و می‌نویسد که نه می‌تواند از عشق او روی برتابد و نه می‌تواند در جستجوی او از خود بگذرد. او با اشتیاقی شدید به دنبال وصال معشوق است، اما نمی‌تواند به آن دست یابد. شاعر از درد و سوز دل خود می‌نالد و تأکید می‌کند که اگرچه ممکن است سختی‌هایی را تحمل کند، اما نمی‌تواند جفای معشوق را تاب بیاورد. او احساس می‌کند که همه وجودش به خاطر عشق و خیال معشوقش تحت فشار است و مانند دل شکسته‌ای از درد رنج می‌برد.
نه رای آنکه ز عشق تو روی برتابمنه جای آنکه به جوی تو بگذرد آبم
هوش مصنوعی: نه میتوانم از عشق تو روی بگردانم، و نه میتوانم به قدری در این عشق غرق شوم که احساس کنم از حقیقت زندگی دور شدهام.
به جستجوی تو جان بر میان جان بندممگر وصال تو را یابم و نمی‌یابم
هوش مصنوعی: من تمام وجودم را در جستجوی تو فدای می‌کنم، تا شاید تو را پیدا کنم، اما هرگز نمیتوانم.
ز بس که از تو فغان می‌کنم به هر محرابز سوز سینه چو آتشکده است محرابم
هوش مصنوعی: به خاطر فریادهایی که از دل برای تو سر میزنم، هر جایی که به عبادت میروم، مانند آتشکدهای شده که از ناراحتی و دلتنگی سینهام شعلهور است.
برای بوی وصال تو بندهٔ بادمبرای پاس خیال تو دشمن خوابم
هوش مصنوعی: من به خاطر عطر وجود تو مانند بادی هستم که به تو میوزد و برای حفظ یاد تو، خواب را برای خود به عنوان دشمن میدانم.
اگر به جان کُنیَم حکم، برنتابم سرمکن جفا که جفای تو برنمی‌تابم
هوش مصنوعی: اگر در دل میخواهی بر من حکم کنی، این را بدان که من نمیتوانم زجر و آزار تو را تحمل کنم. پس دست از اذیت و بیرحمی بردار، زیرا من طاقت این خسارت را ندارم.
کجا توانم پیوست با تو کز همه رویشکسته چون دل خاقانی است اسبابم
هوش مصنوعی: نمیتوانم به تو بپیوندم، زیرا ناچار از دل شکسته‌ای هستم که مانند دل خاقانی زخمها و ناامیدیهای زیادی دارد.