رباعی شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمق غم و درد شاعر است که به خاطر دوستش سوخته و مانند شمع میسوزد. او از تلخی احساسات خود خبر نداشت اما دوستش به او آموخته که چگونه نادیده بگیرد و تحمل کند.
ای دوست غم تو سر به سر سوخت مراچون شمع به بزم درد افروخت مرا
هوش مصنوعی: ای دوست، غم تو تمام وجودم را سوزاند، مانند شمعی که در محفل درد روشن میشود و میسوزد.
من گریه و سوز دل نمیدانستماستاد تغافل تو آموخت مرا
هوش مصنوعی: من هرگز نمیدانستم که باید گریه کنم و دل سوخته داشته باشم، اما تو به من یاد دادی که چگونه این احساسات را نادیده بگیرم.