رباعی شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به زیبایی و جذابیت چهره شخصی اشاره دارد که مانند ماه می‌درخشد و کسی جرأت نکرده به او نگاه کند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که خواستن از این معشوق، خالی از امید است و خام‌طمعی بیشتر نخواهد بود، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند به مقام و شخصیت او دست یابد. در واقع، او به نوعی احساس ناامیدی از دستیابی به این عشق را بیان می‌کند.
کس از رخ چون ماه تو بر برنگرفتتا صد دامن ز چرخ گوهر نگرفت
هوش مصنوعی: هیچ کس زیبایی تو را که همچون ماه می‌درخشد، نمی‌تواند با هیچ چیز دیگری مقایسه کند؛ چرا که حتی بهترین جواهرات آسمانی هم به پای تو نمیرسند.
ناسوختن از تو طمع خامم بودتا بنده نسوخت با تو اندر نگرفت
هوش مصنوعی: امید من این بود که از عشق تو بیخود نشوم و نسوزم، اما وقتی که در آغوش تو قرار گرفتم، متوجه شدم که کار از کار گذشته و دیگر نمیتوانم از این عشق فرار کنم.