رباعی شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی حس دوگانه عشق را بیان می‌کند. شاعر به یک دست اشاره می‌کند که به زلف معشوق اشاره دارد و از یک پا که به وصل و نزدیکی اشاره می‌کند، یاد می‌کند. اما هم‌زمان بیان می‌کند که اکنون آن دست در غم است و آن پا بر دل او قرار دارد. به طور کلی، این ابیات نشان‌دهنده‌ی تضاد بین شادی وصل و اندوه جدایی هستند.
دستی که گرفتی سر آن زلف چو شَستپائی که ره وصل نوشتی پیوست
هوش مصنوعی: دستی که تو گرفتی، مانند آبی است که بر روی موهایت جاری میشود و با آن، راه وصالی که انتظارش را داشتی، به صورت ناگسستنی فراهم شده است.
زان دست کنون در گِل غم دارم پایزان پای کنون بر سر دل دارم دست
هوش مصنوعی: به خاطر آن دست، اکنون در گل اندوه فرو رفتهام و به خاطر آن پا، اکنون دستم بر روی دل من است.