رباعی شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از درد و غم عمیقی صحبت میکند که ناشی از فقدان دو چیز نایاب است. این غم باعث میشود تا دل او به شدت مضطرب و جگرش در آتش بسوزد. او از شنونده میخواهد که اگر تاب شنیدن دارد، از فقدان جوانی و دوری از دوستانش سخن بگوید.
داغم به دل از دو گوهر نایاب استکز وی جگرم کباب و دل در تاب است
هوش مصنوعی: من به خاطر دو چیز باارزش در دل داغ و متاثر هستم، که باعث شده جگرم بسوزد و قلبم بیتاب شود.
میگویم اگر تاب شنیدن داریفقدان شباب و فرقت احباب است
هوش مصنوعی: اگر تاب و توان شنیدن داری، بگویم که جوانی و دوری از دوستان سختیهای بزرگی است.