رباعی شمارهٔ ۵۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق می‌پردازد و آن را به عنوان نیرویی قدرتمند معرفی می‌کند. عشق، مانند مرغی است که صدای درد را میسراید، پیامی است که به زبان غیب سخن می‌گوید و وجود انسان را به سمت هستی رهنمون می‌شود. همچنین عشق توانایی رها کردن فرد از束های خویش را دارد. در واقع، عشق جرقه‌ای است که انسان را به شناخت عمیق‌تری از خود می‌رساند.
مرغی که نوای درد راند عشق استپیکی که زبان غیب داند عشق است
هوش مصنوعی: مرغی که از درد میخواند، نماد عشق است و پیامی که از عالم غیب میآید، عشق نام دارد.
هستی که به نیستیت خواند عشق استو آنچ از تو تو را بازرهاند عشق است
هوش مصنوعی: عشقی که به وجود تو اعتبار میبخشد و تو را از حالت نیستی نجات میدهد، همان عشق است.