رباعی شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به عشق و عذاب ناشی از آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که با وجود این که محبوبش شبیه عیسی است، نمی‌تواند او را با روح‌القدس مقایسه کند. او از داغ عشق و ظلمی که از محبوبش دیده، به ستوه آمده و به نوعی به زحمت و درد دلبستگی‌اش اشاره می‌کند. در نهایت، به عمق اثر عشق و غم بر وجودش اشاره دارد.
گرچه صنما همدم عیسی است دمتروح القدسی، چگونه خوانم صنمت؟
هوش مصنوعی: اگرچه محبوب من، مانند عیسی، روحی مقدس دارد، اما چگونه میتوانم زیباییات را توصیف کنم؟
چون موی شدم ز بس که بردم ستمتمویی، مویی که موی مویم ز غمت
هوش مصنوعی: از بس که از ستم و ناراحتی تو رنج دیدم، موی سرم به سفیدی گراییده است؛ مویی که خودش هم به خاطر غم تو دچار تغییر شده است.