رباعی شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: شعر به بیان احساس عشق و دردهای ناشی از آن می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عشقش باعث شده تا او دچار درد و رنج شود و حتی دردی که احساس می‌کند، ناشی از اندیشه به معشوقش است. در واقع، این عشق و تفکر در مورد محبوبش باعث شده که او دچار بحران عاطفی شود.
عشقی که ز من دود برآورد این استخون می‌خورم و به عشق درخورد این است
هوش مصنوعی: عشق من آتش و دودی به همراه دارد، و من برای این عشق، مانند کسی که خون میخورد، آمادهی تحمل سختیها و دردهایم.
اندیشهٔ آن نیست که دردی دارماندیشه به تو نمی‌رسد درد این است
هوش مصنوعی: من دردی دارم که فکر نمیکنم تو از آن باخبر باشی، درد واقعی همین است که به تو فکر نمیکنم.