رباعی شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج انسان می‌پردازد. آفاق (افق‌ها) در برابر آه و ناله‌های ما دور هستند و احساس می‌شود که این ناله‌ها مانند دودی در آسمان پراکنده شده‌اند. امید ما در هر جایی که سختی و مانعی وجود دارد، پابرجاست و عمر ما به مانند شیشه‌ای است که بر اثر سنگ‌خوردگی آسیب‌پذیر است. در مجموع، شاعر از چالش‌ها و ناامیدی‌های زندگی سخن می‌گوید.
آفاق به پای آه ما فرسنگی استوز نالهٔ ما سپهر دود آهنگی است
هوش مصنوعی: دنیا در برابر ناله‌های ما مسافتی طولانی دارد و آسمان در اثر صدای ناله‌های ما پر از دود و غم شده است.
بر پای امید ماست هر جا خاری استبر شیشهٔ عمر ماست هر جا سنگی است
هوش مصنوعی: امید ما در هر جایی که دشواریها وجود دارد، قرار دارد و در هر نقطهای که موانع و مشکلاتی مثل سنگ وجود دارد، زندگی ما تحت تأثیر قرار میگیرد.