رباعی شمارهٔ ۷۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به پذیرش و درک دل و احساسات انسانی اشاره می‌کند. او از خواننده می‌خواهد که احساسات پراکنده خود را جمع‌آوری کند و با آن‌ها کاری کند، همانند شکارچی که شکار خود را برمی‌دارد. شاعر همچنین به حقایق زندگی و گناهان اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر گناهی باشد، اگر کسی در زندگی خودش را وقف دیگری کند، یک بنده و خدمت‌گزار اوست.
بپذیر دلی را که پراکندهٔ توستبرگیر شکاری که هم افکندهٔ توست
هوش مصنوعی: دل خود را که تحت تاثیر توست بپذیر و شکار خود را که به خاطر تو به دام افتاده است، بردار.
با صد گنه نکرده خاقانی راگر زنده گذاری، ار کُشی، بندهٔ توست
هوش مصنوعی: اگر صد گناه نیز دارم، چه باک! اگر تو مرا به زندگی بازگردانی یا مرا بکشی، من بندهٔ تو هستم.